وبلاگ ِ دانیال را که خواندم ، دویدم به سمت ِ مدیریت ِ خودم !
انگار حتما باید چیزی می نوشتم ! خدایا نمی دانم چگونه باید تو را شکر کنم؟
من واقعا مسحور ِ قدرت نمایی ات شدم ! تو اول و آخری !
شکر ، شکر ، شکر ...
+ 88/08/18 . 19:20 . فاطیما
وقت هایی هست که یک سری از حرف ها ، کوله بارشان را می بندند و راه می افتند به سمت روزنه ای برای خروج از وجودت ! می روند و می روند تا می رسند به مقصدی از جنس ِ رهایی. اینجور وقتها تلاشی برای حبس ِ دوباره شان نکن ! به یاد داشته باش که در میان ِ این سفر ِ طولانی ، "زمان" هم نتوانسته جلودارشان شود ! پس بگذار راحت خارج شوند و از گفتن نترس ... زیرا اینها دیگر تنها "حرف" نیستند ! باور ها و اعتقاداتی هستند که خواسته یا ناخواسته جزئی از وجوت شده اند ...
فاطیما
امروز هنگام بازگشت از کلاسی ، در ماشین ِ آژانس نشسته بودم که ناگهان از میان آهنگ های نامفهوم آن سی دی پلیر ِ نقره ای ! یک عدد آهنگ به مضمون زیر پخش شد :
اوایل ِ آهنگ دوست ِ خواننده اشاره داشت به موضوع خیانت (انجام شده) به شخص ِ (مؤنث ِ) مورد نظر خودش و اینکه پشیمان است از اینکه "وی" را تنها گذاشته است !
در اواسط شنیدم که ایشان به همان شخص می گوید که چه طور دلَت آمد آن کار را با من بکنی ؟ ( که باید اشاره کنم شنوندگان از آن موضوع ِ پیش آمده کاملا بی خبرند !)
در کمی آن ور تر از اواسط ، شروع کرد به نفرین ِ آن شخص !
در نزدیک به آخر فرمودند : بگو که منو می بخشی !
در آخر ِ آهنگ هم اصرار داشتند بدانند که آن شخص ِ مؤنث کی باز خواهد گشت ـ به زندگی ـ احتمالاً!
ثبــ ـات ِ فکری و عقلی و احساسی ِ این خواننده در طول آهنگ ،
من رو مسحور کرده بود واقعا !
این چند روزه ، نمی دونم چرا هی ته ِ افکارم می رسه به دوران ابتدایی !
هی میرم تو خاطرات ِ شیرین ِ اون زمان !
یادم میاد ، کلاس سوم بودیم و یه پیکان سبز سرویس مدرسه مون بود.
دو نفر می نشستیم جلو ... چهار نفر هم عقب .
راننده مون واسه مون آهنگ می ذاشت ، از اون آهنگ های شاد و بندری !
ما هم تا خود ِ خونه بزن و بکوب داشتیم !!!
شعر رو بلند بلند با خواننده محترم تکرار می کردیم ... خوش بودیم حسابی !
الان که یادم میاد ، می بینم راننده عجب صبری داشت !
هر بلایی سر ِ ماشینش می آوردیم ، فقط قاه قاه می خندید !
دستش را در جیب چپ پالتوی خاکستری اش فرو برد و خاطراتش را بیرون کشید. خیره شد به چشمهایش. لیز خورد در آن روزهای سرد. این چشم ها همان چشم هایی بودند که قطار زندگی اش را از ریل ِ عادت خارج کرده بودند. همین چشم ها بودند که به او زیبا نگریستن را آموخته بودند. این چشم ها او را اسیر واژه ی عشق کرده بودند. عشقی عظیم تر از آنکه بتواند در قلبش بگنجاندش. نتوانست وسعت این عشق را درک کند. او همیشه با عقل زندگی کرده بود و آن روزها ، عقل سکوت کرده بود . حرفی نمی زد. هرچه از او می خواست تا چیزی بگوید و مثل همیشه آرامش کند ، سری تکان می داد و نگاهش را به زمین می دوخت. و او آشفته تر از پیش به آن چشمها پناه می برد.
سکوت ِ عقل و بی محلی روزگار بود که آن روزهای شیرین را به خزان زندگی اش مبدل کرده بود. به هرکه می گفت که عاشق آن چشم ها شده است ، انگار که گفته است جذام دارد . همه از او می گریختند و او کم کم از شهر ِ روزگار طرد شد. و بعد از همه چیز فقط او ماند و آن چشمهای جادویی ... آهی کشید و نگاهش را از عکس به سوی چشمهای بچه ای برگرداند که با شور و شعفی غیر قابل وصف آبنبات قرمزش را در دهان کوچکش می گذاشت. ترجیح داد آخر داستان را به یاد نیاورد ، عکس را با ظرافت خاصی توی همان جیب گذاشت و آهسته زمزمه کرد:
افسوس که ما پیر و جهاندیده نبودیم وقتی که رسیدیم به ایام جوانی
. فــ ا طـ یـ مـ ا .
دوست دارم ؛
صبح زود به سختی از خواب بیدار بشم و غمم بگیره که باید برم مدرسه ،
بعد چشمام و نیمه بسته کنم نزدیک بشم به ساعت و ببینم دو ســاعت
زودتر بیدار شدم ! بعد شیرجه بزنم تو تخت خواب !
وای خدا ! اون خواب انــــقــَـدَر می چسبه ...
صبح زود به سختی از خواب بیدار بشم و غمم بگیره که باید برم مدرسه ،
بعد چشمام و نیمه بسته کنم نزدیک بشم به ساعت و ببینم دو ســاعت
زودتر بیدار شدم ! بعد شیرجه بزنم تو تخت خواب !
وای خدا ! اون خواب انــــقــَـدَر می چسبه ...
قسمتی از رمان کی خسرو که من خیلی دوستش دارم (شاید به خاطر جوانمردی هست که توی متن موج می زنه) :
سپاه توران در کرانه ی وهرود ایستاده بودند. در سکوت مطلق، و به آن سه سوار نگاه می کردند که بر روی آب های رود می تاختند و دور می شدند. پای اسب هایشان فقط تا مچ در آب بود و انگار بر زمینی باران خورده می تاختند نه بر رودی خروشان از سیلاب های بهاری کوه های چین، و از آن شیء که در دست کی خسرو بود، نوری خیره کننده بیرون می زد و مثل حبابی آن سوارها را در بر می گرفت.
رنگ از چهره ی فرنگرسین پرید و زیر لب گفت :« این سحر و جادوست.»
پیران گفت : « نه شاه من، اپام نپات،فرزند آب ها، با اوست.»
فرنگرسین که هنوز با بهت به رود خیره شده بود، زیر لب پرسید: « می توانی با نیزه ات آنها را بزنی، مگر نه؟»
پیران سرش را به تأیید پایین آورد: «می توانم.»
«اما این کار را نمی کنی.»
«نه.»
«حتی اگر من به تو دستور بدهم، سرپیچی می کنی؟»
پیران با وحشت سرش را بالا آورد و به فرنگرسین نگاه کرد. فرنگرسین نگرانی را در چشم های او تشخیص داد، لبخند زد و با دستش به پشتش زد:
«نگران نباش. از تو نمی خواهم این کار را بکنی.پشت خسرو به ماست. تورانی ها از پشت کسی را با نیزه نمی زنند.»*
ساعت ۴:۳۰ بعد از ظهر جمعه - ۲۴ مهر
من ، نشسته ام روی تختم و پاهامو بردم زیر پتو ؛
صدای آهنگ ِ To took To hold از یانی فضای اتاقمو پر کرده .
نگاهم گره خورده به جملات صفحه ی ۱۸۶ کتاب "کی خسرو* " ...
چقدر این کتاب زیبا نوشته شده .
چقدر میشه ازش انرژی گرفت !
* نویسنده : آرش حـجـlزی
و رسالت من این خواهد بود
تا دو استکان چای داغ را
از میان دویست جنگ خونین
به سلامت بگذرانم.
تا در شبی بارانی
آن را با خدای خویش
چشم در چشم هم نوش کنیم .
« حسین پناهی »
پ.ن : شعر ِ گرمی یه ! :)
چقدر یاد و خاطره اون روزها رو دوست دارم !
مدرسه ابتدایی کوثر ...
وقتی سنگ ِ صاف ِ خودمو که تو حیاط مدرسه پیدا کرده بودم ، پَرت می کردم وسط ِ مربع ِ بازی شیرین لی لی ! وقتی دقیقا می افتاد روی شماره ، دستامو می زدم به کمرمو رو می کردم به بقیه و می گفتم : به این می گن بازی !
فکرشو که می کنم می بینم الان نمی تونم اونجوری بازی کنم !
شاید قبل از اینکه آن جمله را سمت ِ وجودم پرتاب کنی و بعد با بی تفاوتی شانه هایت را بالا بیندازی و برگردی و بروی ؛
به این فکر می کردی که در این موقعیت ، چه بگویم که از من دلسرد شود؟ چه بگویم که کم بیاورد و حتی نتواند میان کلماتم نفس بکشد ! چه بگویم که سرش داغ شود و چشمانش سیاهی بروند و آنقدر با روحش بازی شود که حتی جرأت ِ ادا کردن کلمه ای را هم نداشته باشد ؟!
بعد در خاطراتمان دنبال آن جمله ی آتشین گشتی. نه خود ِ آن جمله . نه ! دنبال نقطه ی ضعفی یا دنبال چیزی که بدانی با شنیدنش تمام تنم بی حس خواهد شد.
راستش را بخواهی ، نمی دانم از کدامشان کمک گرفتی. به کدامیک از جملاتم فکر کردی و به کدامین نگاه رجوع کردی تا آن جمله ی طوفانی را بسازی! نمی دانم در آن لحظه که درست قلبم را نشانه گرفته بودی، دیدی که کانون قلبم چیست؟ دیدی که آن نقطه ی سیاه ِ مرکز جایگاه کیست؟ شاید ندیدی. ندیدی که کانون قلبم نقطه ی نام ِ توست. ندیدی که دایره ی اطرافش، خاطرات توست. آری دوست من! تو خودت را شکستی. تو خاطرات و نام خودت را نابود کردی. و این شاید درست همان چیزی ست که ـ در آن موقعیت ـ به آن نیندیشیدی !
«فاطیما»
» مخاطب خاصی ندارد ... ولی شاید کسی بتواند این ها را به خودش بگیرد ...
هوس کرده ام که در کویری سرد ،
در شبی تاریـــک ،
گم شوم...
نیمه های شب ،
وقتی که از شدت سرما به خود می پیچیم،
در اوج ِ نا امیدی ،
ستاره ها و شهاب های آسمانت "امید به زندگی" را ذره ذره
به وجودم بریزند و من آرام نام تو را زمزمه کنم ...
فقط هوس کرده ام !
دوست دارم در اوج ِ ناامیدی به امیدی ژرف دست یابم .
«فاطیما»
[]
بی تو هر لحظه مرا بیم فروریختن است
مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست
«فاضل نظری»
- بچه ها فرض کنین جهان ما غیر منتظره بود، و نظمی نداشت،
مثلا شکر الان شیرین بود، دو دقیقه دیگه شور بود !
اونوقت چقــــدر بد می شد. شما این جهان رو چطور می بینین؟
- خانوم هرچی بود از این دنیا بهتر بود !
تذکر : این آدم من نبودما ! :)