چیزی که برای من ، در تشخیص خوبی و بدی ِ رانندگی افراد اهمیت داره ، دست فرمون شونه نه رعایت قوانین ِ رانندگی ! امروز از آژانس یه خانومی اومده بود دنبالم که تا حالا ندیده بودمش. آخه من همه ی راننده های اون آژانس رو می شناسم. خلاصه دیدم یک ۲۰۶ نقره ای ، جلوی در خونه وایساده. سوار شدم و مثل همیشه به گرمی باهاش سلام و علیک کردم و دیدم از اون خانومای خوش برخورده که آدم تو ماشینش احساس ِ کسالت نمی کنه ! (کلا از طرز ِ سلام کردن افراد می فهمم) . راه افتادیم. ازم در مورد راه ها مشورت گرفت و بالاخره سر یک مسیر به توافق رسیدیم. اوایل زیاد به رانندگی اش دقت نداشتم ولی بعد از این که توی مسیر ، پشت یک پژو ی یشمی قرار گرفتیم ، نظرم عوض شد و زیر نظر گرفتمش. ماجرا از این قرار بود که این راننده ی این ماشین ، توی باند سرعت ، خیلی ریلکس ، در حال حرف زدن با موبایل و سیگار کشیدن ، داشت با ماشینش پیاده می رفت !!! این خانوم اولش اومد سبقت بگیره دید نه ! این آقا اصلا عین ِ خیالشم نیست ! چند تا بوق زد و دیدیم آقا با نهایت آرامش سیگارش رو آورد بیرون و خاکسترش رو تکوند !  اینجا بود که این خانم بلند به من گفت : « وای ! دیدی چی کار کرد؟» و من به علامت ِ تأسف سر تکون دادم و دیدم با یک حرکت ماهرانه ازش سبقت گرفت. بعدش یه نگاه ِ متعجب به من انداخت و گفت :« فقط یه لیوان چایی کم داشت !» و با هم خندیدیم . اولش این حرکت اش رو عادی دونستم ولی بعد که از آینه ی بغل موقعیت رو برای بار دوم نگاه کردم دیدم : بـــله ! کارش عالی بود !
ترمز های به جا . سبقت های ماهرانه . توجه اش به همه چیز . و رد شدن از موانع در حالی که گرم ِ صحبت با من بود و حتی توی لحن ِ حرف زدنش هم تغییری ایجاد نمی شد ، باعث شد از دست فرمونش خوشم بیاد !
اون علامت تعجب هم به این خاطر هست که این اولین راننده ی خانومی ست که من رانندگی اش رو قبول داشتم ! من همیشه گفتم که دست فرمون ِ آقایون بهتر از خانوماست ! و این احتمالا یک استثنا بود ... مثل ِ دو سال ِ دیگه ی من